{07.} i wanna take you somewhere so you know i care

Tom Odell - Another Love

Życie, można by było powiedzieć, z powrotem wróciło na właściwe tory.
Karina z błogim uśmiechem wtuliła się w ciepłe ciało Michaela, z satysfakcją adnotując fakt, że serce chłopaka przyśpieszyło. Blondyn zaczął wodzić palcem po jej nagim przedramieniu, delikatnie i subtelnie zakreślając kręgi na jej skórze. Wzdłuż jej kręgosłupa co już przechodziły dreszcze, a poziom endorfin gwałtownie wzrósł.
Uwielbiała takie poranki. Tylko ona i on w ich małej, zagraconej sypialni. Jasny snop światła wpadający na łóżko przez nie do końca zasłonięte żaluzje i błogie, sobotnie lenistwo. Poczucie szczęścia i spokoju. Garstka idealnych chwil, zwiastun dobrego dnia.
Naprawdę nie potrzebowała niczego więcej.
- Chyba czas wstać, co? - I jakby przecząc własnym słowom, mocniej wtuliła się w chłopaka, przymykając na chwilę powieki.
- Może za chwilę, co? - Zapytał z uśmiechem, po czym pocałował ją w czubek głowy.
Uwielbiała, gdy to robił. Ten gest był taki ciepły i troskliwy, zawierał w sobie tyle najróżniejszych uczuć.
- Może byśmy dzisiaj spróbowali odkopać mieszkanie? - Kari spojrzała na niego, niewinnie machając rzęsami.
Hayböck zaśmiał się.
- To mission impossible, wiesz? Zresztą, ja lubię nasz burdel.
- Ale jest niebezpieczny. Ktoś może poślizgnąć się na twoich komiksach w przedpokoju i złamać nogę. Albo potknąć się o zegar z kukułką w salonie...
- Mamy zegar z kukułką?
- Naprawdę cię to dziwi?
Michi udał, że się zastanawia, po czym pokręcił głową.
- Nic w tym mieszkaniu mnie już nie dziwi. A wracając do głównego wątku, ktoś, czyli Oliwka?
Dziewczyna spuściła wzrok i zaczęła bawić się palcami skoczka.
- Skoro ma do nas niedługo przyjechać ... Musimy zadbać o jej bezpieczeństwo, a sam wiesz, że nasze mieszkanie do najbezpieczniejszych nie należy. Zwłaszcza, że wszędzie walają się plastikowe noże i puszki po piwie.
- To Fettner.
- Swoją drogą, nigdy nie zrozumiem tego człowieka. - Karina westchnęła z uśmiechem.
- Nawet nie próbuj.
- Więc co... Wstajemy?
- Pierwszy w łazience! - Hayböck wypuścił z objęć dziewczynę, pocałował ją w policzek i zanim Karina zdążyła zaprotestować, zniknął w czeluściach łazienki.
Naprawdę kochała tego wariata i nie umiała wyobrazić sobie bez niego życia.
*****
- Ty sprzątasz, ja gotuję makaron na obiad?
Karina zaśmiała się, widząc nadzieję w brązowych oczach Michaela.
- Kochanie, ty nie umiesz gotować.
- A kto ci zrobił tosty z serem na śniadanie, jak nie twoje kochanie? - Chłopak zaprotestował głośno, łapiąc rudą w pasie.
Szymańska była taka szczęśliwa. Tęskniła za tym uczuciem, za brakiem przeszkód na drodze jej i Michaela. Uwielbiała, gdy razem tworzyli nieidealną idealność, gdy między nimi nie było żadnego muru. Oczy blondyna z powrotem były pełne czystej, niezmąconej wyrzutem miłości, a jego uśmiech docierał do głębi jej serca i nadawał rytm całemu jej życiu. Tak było najlepiej i modliła się w duchu, by już tak zostało na zawsze.
- Kurczę, kocham cię, wiesz? - Zapytała rezolutnie. - Nawet nie wiesz, ile dla mnie znaczysz. Ale w sprzątanie wchodzimy razem. Ty i ja, okej?
Skoczek westchnął zrezygnowany.
- Dla ciebie wszystko. - Pocałował ją w policzek. - Ty i ja, zawsze.
- To może zacznijmy od sypialni. I tak dla jasności, łóżka się  nie tykamy.
I zgodnie zaczęli sprzątać, nie przestając uśmiechać się do siebie. Nawet najgorsza robota była lekka, póki byli razem.
Po trzech kwadransach wreszcie ujrzeli podłogę, po godzinie wszystkie ubrania poskładane w równą kostkę grzecznie zostały ułożone w szafie.
Do końca sprzątania było już mniej niż więcej.
- To kiedy te chrzciny? - Zagadnęła Karina, jednocześnie mocując się z szafką, która za żadne skarby świata nie chciała się otworzyć.
- Gregor mówił coś, że w święta. Wiesz, tak na spokojnie, między skokami. Z jedzeniem, które zostanie im z Wigilii.
- W końcu kryzys jest. - Dziewczyna wzruszyła ramionami.
Szafka wreszcie puściła. Kari zaczęła segregować różne papiery, listy miłosne do Hayböcka od fanek, karty do pokera, kolorowe poszewki na poduszki, książki Cobena. Wśród tych wszystkich rzeczy znalazła małe, czerwone pudełeczko. Na chwilę zamarła, a, paradoksalnie,  szybkość jej tętna zwiększyła się dziesięciokrotnie. Trzymając pudełeczko w dłoni, odwróciła się w stronę skoczka.
- Dziwne, że nie wpadł na to, by nakarmić gości tymi kabanosami, które dostaje od sponsora. KARI, CO TY TRZYMASZ W RĘCE? - Mina Hayböcka była co najmniej zdezorientowana.
Dziewczyna otworzyła pudełeczko i zobaczyła najśliczniejszy pierścionek na świecie, taki, o jakim marzyła od dawna. Z miejsca obdarzyła go miłością bezwarunkową, modląc się w duchu o to, by był to prezent dla niej.
- Pierścionek? - Odpowiedziała chłopakowi.
Michael pokiwał głową w zamyśleniu.
- Parę dni temu go zgubiłem... Nie wiem, jakim cudem, bo pilnowałem go jak oka w głowie. Najwidoczniej wrzuciłem go tam z tymi listami...
- Michi?
- Tak?
- A po co ci ten pierścionek?
- Dla ciebie oczywiście.
- Aha. - Dziewczyna uśmiechnęła się z roztargnieniem. Była równie mocno zdezorientowana, co Hayböck.
- Kari... Bo ja chciałem się tobie oświadczyć. A ty zepsułaś niespodziankę.
- Uwierz mi, większej niespodzianki nie da się zrobić. - Odparła. Sens słów skoczka wciąż do niej nie docierał.
Gdyby mogła, skakałaby ze szczęścia.
- Kari? - Blondyn podszedł do Szymańskiej i wyjął jej z dłoni pudełeczko. - To chociaż zrobię to tak, jak powinienem. - Mruknął i uklęknął na jedno kolano. - Kocham cię. Po prostu cię kocham i wiem, że codziennie chcę się budzić przy twoim boku, jeść z tobą tosty na śniadanie i robić wszędzie wokół bałagan. Tylko z tobą jestem kompletny, tylko z tobą umiem wyobrazić sobie starość. Więc... Zostaniesz moją żoną?
Łzy zaczęły spływać po jej twarzy. Dziewczyna z osłupieniem wpatrywała się w oczekującą twarz Michaela, przypominając sobie każdą idealną chwilę, którą spędzili razem. Każdą trudność, przez którą przeszli wspólnie. Każde 'kocham cię'.
Od dawna marzyła o tej chwili. Rzeczywistość okazała się piękniejsza niż marzenia.
- Tak. - Powiedziała ze wzruszeniem w głosie.
Michi założył na jej palec pierścionek, po czym wstał z podłogi i objąwszy ją w pasie, pocałował.
- Tak bardzo cię kocham. - Wyszeptała między pocałunkami. - Nawet nie wiesz, jaka jestem szczęśliwa.
- No chyba wiem. - Odparł i popchnął ją w stronę łóżka. - Przypuszczam, że tak samo mocno jak ja.
- Całkiem możliwe. - Zaśmiała się. - Ej, mieliśmy nie tykać się łóżka?
Hayböck zaprzestał całowania jej szyi i spojrzał w jej oczy.
- Na podłogę?
- Na podłogę. - Potwierdziła.
Szczęście nigdy nie było pełniejsze.

KONIEC

*****
ojej, naprawdę nie wiem, co napisać.
ta historia przez pewien czas była dla mnie bardzo ważna, zaczęłam ją pisać, ponieważ chciałam mieć pretekst, by nie oglądać lgp w Wiśle (bo moja nieobecność tam raniła), wena była wielka, zżyłam się z Michasiem, którego znowu sobie wyidealizował, oops.
i nie, to nie miało być długie opowiadanie, max 5 rozdziałów. wyszło 7, więc całkiem nieźle, nie?
i teraz skończyłam, smuteczeQ.
dziękuję, że znowu byłyście ze mną, bo, choć komentarzy dużo nie było, wejść codziennie było multum (więc spekuluję, że ktoś to czytał :p), jesteście najlepsze, mówię Wam to po raz kolejny i pewnie nie ostatni.
a że uczenie do matury mi nie wychodzi, zapraszam na nową historią, komedię z jakby nie patrzyć wątkiem kryminalnym: mixofstories.blogspot.com
a ten nowy rok będzie rokiem zmian i spełniania marzeń.
zacznę od ścięcia włosów, a potem... potem, mam nadzieję, przyjdzie czas na marzenia!
kocham Wam, xoxo! 

{06.} and i wanna cry i wanna learn to love

Karina sztywno siedziała na kanapie, otępiale wpatrując się w drzwi. Daniel jakiś czas temu zniknął gdzieś, wcześniej informujących ich, że musi najpierw porozmawiać z Oliwką. Tak bardzo troszczył się o nią, tak bardzo starał się ją chronić. Kari wiedziała, że nawet gdyby chciała, nie mogłaby mu jej odebrać. Oliwce przy nikim nie będzie tak dobrze, jak przy tacie. Tylko on był w stanie zapewnić jej wszystko, czego potrzebowała.
- Boję się. - mruknęła desperacko dziewczyna, mocno zaciskając pięści. Jej ciało przeszył gwałtowny dreszcz. - Co jeśli mnie nie pokocha? Nie zaakceptuje?
Michael ukląkł naprzeciwko niej i chwycił jej dłonie. Jego dotyk odprężył ją, sprawił, że zaczęły z niej wyparowywać destrukcyjne emocje. Powoli wyrównała oddech, wpatrując się w najpiękniejsze, najbrązowsze oczy na świecie.
Oczy, które patrzyły się na nią, jakby była jedyną osobą na świecie.
Oczy, które tak rzadko ją ganiły, które zawsze byłe pełne miłości i łagodności.
Oczy, które kochała niemalże do bólu.
Oczy jej najwspanialszego Michaela.
- Spokojnie, kochanie. - Hayböck czule musnął ustami grzbiet jej dłoni. - Ona jest jeszcze dzieckiem, w dziecku pełno jest miłości i przebaczenia, ufności i dobroci. A mając takie geny, na pewno jest cudowna.
Karina uśmiechnęła się niepewnie. Tylko Michi umiał ją uspokoić, nikt inny nie znał jej tak dobrze, jak on. Była taką szczęściarą, mając go u swojego boku.
- Jesteśmy. - Drzwi się otworzyły i do pokoju wszedł Daniel. Witkowski trzymał na rękach lekko zdezorientowaną córkę. Wyglądali razem tak idealnie.
Michael wstał i usiadł obok Kariny. Szymańska mocno zagryzła wargę, czekając na dalszy przebieg wydarzeń.
Daniel postawił Oliwkę na ziemi. Dziewczynka podeszła do Kariny i z ciekawością wyciągnęła do niej rączkę. Jej wielkie, zielone oczy były pełne ufności, zdziwienia i zainteresowania. Różowiutkie usta wygięły się w uśmiech.
- Jesteś moją mamusią? - Zapytała cicho, ściskając palce Kari.
Po twarzy Szymańskiej zaczęły spływać łzy. W jej sercu działo się coś niepojętego, jakby ktoś nagle i nieoczekiwanie przytulił jej zamarznięte serce, powoli je ocieplając i topiąc szron, które je pokrywał. Ruda uśmiechnęła się przez łzy, nie mogąc opanować wzruszenia.
- Cześć, skarbie. - Wyszeptała, zaglądając w jej oczy.
W tej chwili nie istniało dla nich nic innego; były w pokoju tylko we dwójkę, poznając się i ukojając swoją tęsknotę. Spotkanie matki i córki, dwóch miłości, które żywo paliły się w ich sercach. Chwila bez przeszłości, chwila, w której liczyła się ich wspólna przyszłość, zaczynająca się tu i teraz. Wczoraj nie miało znaczenia.
Karina przygarnęła do siebie córkę, wtulając twarz w jej loki. Była taka ciepła i niewinna, spragniona matczynej miłości. Taka ufna i bezbronna. Szymańska nie umiała opanować płaczu. Poczucie winy miażdżyło jej serce.
- Przepraszam cię, kochanie. Tak bardzo cię przepraszam. Już nie zniknę, obiecuję. - Szeptała gorączkowo, jedną ręką gładząc jej drobne plecki. - Kocham cię.
Kari wiedziała, że nie będzie łatwo, że trochę minie zanim Oliwka całkowicie się na nią otworzy. Ale była gotowa walczyć o jej miłość. Wreszcie była gotowa.
*****
Rodzice Daniela do odwiedzin Kariny podeszli nieufnie i z dystansem. Pan Witkowski nic nie mówił, jedynie spojrzeniem ciskających błyskawicami bacznie obserwował, jak Szymańska bawi się z córką. A jeśli chciał już coś powiedzieć, powstrzymywał go wzrok Daniela.
Mężczyzna westchnął ciężko. Nie popierał tego, co Daniel zrobił, ale z drugiej strony wiedział, że jego syn to mądry człowiek; robił wszystko z myślą o Oliwce. Widocznie uznał, że poznanie matki to dobry krok w wychowywaniu córki, że Oliwka tylko na tym zyska.
Inaczej na siłę nie ściągałby z powrotem Szymańskiej do swojego życia. Na pewno nie po tym, jak bardzo go skrzywdziła.
Przecież on był w niej zakochany do nieprzytomności. A ona? Szkoda słów.
Dlatego Witkowski Senior nie potrafił przychylnym okiem spojrzeć na Karinę. Patrzenie na cierpienie syna zabiło w nim wszystkie pozytywne emocje, jakie niegdyś żywił do Szymańskiej.
I pomyśleć, że kiedyś widział w niej idealny materiał na synową.
Ale prawdą jest, że ludzi nie da się poznać na sto procent, że zawsze do odkrycia zostaje jakaś część, często zaskakująco zła i samolubna.
Natomiast mama Daniela z fascynacją obserwowała więź powstającą między małą, a Kariną. Oliwka dobrze dogadywała się z Szymańską, uśmiech wręcz nie schodził jej z ust. Zachwyconym wzrokiem wpatrywała się w swoją mamę, radośnie opowiadając jej o swojej ulubionej lalce. Była szczęśliwa, dlatego pani Witkowska nie mogła mieć pretensji do syna. To było dobre posunięcie z jego strony, owszem ryzykowne, ale dobre. Oliwka potrzebowała matki, a Szymańska widocznie do tej roli wreszcie dorosła.
Jednakże kobieta nie obdarzyła pełnym zaufaniem Szymańskiej. Pamiętała, co było ostatnio, jak Karina odpychała swoje dziecko, by koniec końców wyjechać bez żadnych wyjaśnień. Pani Witkowska na jakiś irracjonalny sposób lękała się tego, że i tym razem Karina wyjedzie, znowu zostawiając córkę i nie wracając przez kolejne x lat. Ten cios byłby okrutny dla Oliwki, mała miałaby już za kim tęsknić.
Nie, Daniel na pewno na to nie pozwoli, pomyślała, nie spuszczając wzroku z wnuczki.
Oliwka z ufnością wtulała się w ciało matki.
*****
Gdy Oliwka, zmęczona dniem, zasnęła, nadeszła pora na poważne rozmowy. Karina, Michael i Daniel usiedli przy stole w jadalni i przy herbacie dyskutowali o przyszłości Szymańskiej i córki. Znaczy Karina i Daniel dyskutowali, Michael starał się jak najmniej wtrącać się w ich rozmowę.
Karina była zachwycona córką. Mała nie tylko była śliczna, ale również otwarta, bystra i pełna czułości. Od razu zaakceptowała Karinę, robiąc w swoim sercu miejsce dla niej. Szybko nawiązały więź, która z czasem może przekształcić się w naprawdę dobrą relację.
Ruda cieszyła się, że zrobiła ten krok i odważyła się tutaj przyjechać. Już nie umiała wyobrazić sobie życia bez Oliwki.
- Myślę, że uda mi się przyjeżdżać raz na miesiąc. - Dziewczyna objęła dłońmi filiżankę, w skupieniu marszcząc brwi. - I oczywiście będę co miesiąc płacić alimenty.
- Nie chodzi o pieniądze.
- Wiem. Ale to nie zmienia faktu, że płacić powinnam. I chciałabym zabrać Oliwkę na ferie, oczywiście jeśli nie będziesz mieć nic przeciwko.
- Coś ty, Oliwia będzie wniebowzięta, polubiła cię.
Karina uśmiechnęła się ciepło do swoich wspomnień. Dzień, choć trudny, był wspaniały. Już dawno powinna była tutaj przyjechać.
Gdy wychodzili, Michael dał im trochę czasu, aby porozmawiali tylko we dwójkę, za co Szymańska była wdzięczna chłopakowi. Czasami myślała, że Michi umie czytać w jej myślach.
- Chcę ci podziękować. - Karina zatrzymała się na schodach przed domem i nieśmiało spojrzała na Daniela. Wstyd palił ją w twarz. - Za to, że nie zrezygnowałeś i mnie odnalazłeś.
- Za to, że zrobiłem ci huragan w życiu? - Blondyn zaśmiał się cicho, bez śladu urazy w głosie. Już jej wybaczył, dla niego nie liczyła się przeszłość, dla niego najważniejsza była córka i jej szczęście. A teraz jego ukochana Oliwka wreszcie miała obojga rodziców.
- Tak, za to też. Może tego właśnie było mi potrzeba?
- Nie wiem, czy Michael jest tego samego zdania...
- Niepotrzebnie nie powiedziałam mu całej prawdy o sobie. - Karina westchnęła głęboko, przenosząc wzrok na opartego o samochód Michaela. Skoczek trzymał przy uchu telefon i ewidentnie z kimś rozmawiał, ale gdy tylko podchwycił wzrok dziewczyny, uśmiechnął się do niej promiennie. - Bałam się, że nie zrozumie, dość mylnie zresztą. Gdyby nie on, nie dałabym rady.
- To dobry facet. Pasujecie do siebie. - Przyznał Daniel. - Nie będę musiał się bać, gdy przyślę wam Oliwkę. Chyba, że Michael nie lubi dzieci...?
- No coś ty, uwielbia je.
- Kochasz go, co? - Daniel uśmiechnął się do Kariny i Kari, widząc ten uśmiech, poczuła się jakby przeniosła się w czasie do swojej młodości, gdy wszystko między nimi było jeszcze takie proste i nieskomplikowane.
- Do szaleństwa.
- To widać.
*****
- Miły chłopak. I jaki przystojny. Gdybym była o jakieś dwadzieścia lat młodsza, sama bym się nim zainteresowała.
- Mamo! - Karina z udawanym oburzeniem spojrzała na swoją rodzicielkę.
Pani Szymańska była bez reszty oczarowana (miejmy nadzieję) przyszłym zięciem i teraz, gdy razem z córką kroiła szarlotkę i przyrządzała kawę, nie potrafiła przestać o nim mówić.
Kari cieszyła się, że chociaż jeden jej rodzic popierał jej związek z Michaelem i że w ogóle cieszył się z ich przyjazdu; ojciec nadal pozostawał zdystansowany i nie odmawiał sobie przyjemności zarzucania córki ripostami i aluzjami. Na jakiś sposób ranił ją, ale Szymańska szybko nauczyła się uodporniać na jego jad.
- No co? Jest na czym oko zawiesić. - Helena zaśmiała się, odkładając na bok nóż.
- Bo zrobię się zazdrosna.
- Powinnaś, oj powinnaś. Pewnie nie może odpędzić się od panien. Kochanie - pani Szymańska z czułością spojrzała na córkę - nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę, że tutaj jesteś i że masz tak cudownego chłopaka. Czekałam na tą chwilę od trzech lat.
Karina przytuliła się do matki, zachłannie wzdychając jej zapach. Pachniała wrzosem, jej całym dzieciństwem.
- Tęskniłam za wami.
- My za tobą też, wbrew pozorom nawet ojciec, ale jest za bardzo dumny, by się do tego przyznać. A skoro o ojcu mowa... Lepiej chodźmy już, zanim zabije mi idealnego zięcia.
Ruda zaśmiała się, całując policzek mamy.
Wszystko wreszcie się układało!
*****
Michael był skrępowany obecnością Tadeusza Szymańskiego.
Właściwie, jego wzrok odrobinę go przerażał. Ale widział, że przede wszystkim przemawiała przez niego troska o córkę. Bo, pod pancerzem wykutym w ironii i złości, kryło się kochające serce ojca; Tadeusz nigdy nie mógłby znienawidzić córki, po prostu nie istniała taka opcja.
- Ostatnio posypała się wam drużyna, co? - Tadeusz nie odrywał od blondyna surowego spojrzenia.
- Zwykły kryzys.
Mężczyzna pokręcił przecząco głową.
- Pointner nie daje już rady, coraz częściej musi sięgać po ciosy poniżej pasa. Zresztą wy też nie błyszczycie jakoś specjalnie, Schlierenzauer zaczął skakać jak ostatnia niedołęga, Fettner to chyba rozpił się na dobre, jedynie ty od czasu do czasu zaszalejesz i jakieś podium zdobędziesz. Koniec potęgi Austrii.
Michael chciał zaprotestować, gdy "teściu" niezbyt pochlebnie wyraził się o jego kumplach, ale nagła i niespodziewana pochwała dla jego osoby zbiła go z pantałyku. Wiedział, że na cieplejszy komplement z ust Tadeusza liczyć nie mógł, więc ucieszyła go i taka szorstka pochwała.
- Ale za to Polska... To dopiero moc! Nie myślałem, że po Małyszu doczekam się jakiejkolwiek gwiazdy, a tu proszę, jak grzyby po deszczu, jak grzyby!
- Tak, trzeba przyznać, że Polska przysporzyła trenerowi zmartwień.
- No nie? - Ucieszył się pan Szymański. - Chłopcy skaczą nam jak natchnieni. Nawet Stefcio Hula się obudził i zaczął wygrywać konkursy. Ten jego rekord w Planicy... No ideał!
- O czym rozmawiacie? - Do salonu weszła mama Kariny i Karina.
Ruda usiadła obok Michaela i ze zdziwieniem wpatrywała się w roześmianą twarz ojca.
- Co żeś mu zrobił? - Szepnęła do niego konspiracyjnym tonem.
- Nic. - Odparł Hayböck. - Ale raczej nie poznajmy go z Gregorem, bo przez niego Schlieri w kompleksy wpadnie.
- Wreszcie sobie Karina chłopa odpowiedniego znalazła. Szkoda tylko, że to Austriak, ale od biedy i Austriak będzie. - Oznajmił głośno pan Szymański, szokując tym wyznaniem pozostałych.
- No proszę. - Karina uśmiechnęła się łagodnie. - Nie tylko serce mojej mamy zdobyłeś.
*****

ojej, ojej, słodko to porzygu, ale święta i w TCS będzie Michi i tyleee miłości♥

a Wam, kochane moje, chciałabym życzyć ciepłych, rodzinnych świąt, dużo spokoju w serduszkach i uśmiechów na twarzyczkach. By nasi chłopcy nadal tak dobrze latali, by zdominowali cały ten sezon. Bo zasługują na to i oni i Wy :D

Wesołych! ;*

{05.} words they always win, but I know I’ll lose

Spotkanie z ojcem okazało się być trudniejsze. Tadeusz przywitał ją chłodno, z wyniosłością w spojrzeniu. Michaela zupełnie zignorował. Teraz, gdy siedział naprzeciwko niej, wbijając w nią karcący wzrok, Karina czuła się, jakby na powrót była hałaśliwą siedmiolatką, która znowu coś przeskrobała.
Jedynie tym razem rozmiar jej przestępku przybrał wielkość katastrofy.
Dziewczyna obiema dłońmi objęła kubek z zielona herbatą, unikając wzroku rodziców.
Michael również nie miał za ciekawej miny.
Cisza ciążyła im coraz bardziej; atmosfera była tak gęsta, że można by było kroić ją nożem. Karina siedziała sztywno, czekając na wyrok. Bo ojciec, prędzej czy później, musiał rzucić jakimkolwiek oskarżeniem.
I się nie pomyliła. Tadeusz nabrał w płuca powietrza i cichym głosem powiedział:
- Nie rozumiem, jak mogłaś porzucić własne dziecko. I nigdy tego nie zrozumiem. Nie tak cię wychowaliśmy...
Karina przymknęła oczy, głęboko oddychając. Nie miała zamiaru się rozpłakać, pokazać ojcu tego, jaka jest słaba. Bo, mimo wszystko, była silną kobietą. Życie z wyrzutami sumienia, bez wsparcia rodziny nauczyło ją jak radzić sobie z napływającymi z każdej strony przeszkodami.
Nie była słaba.
Po prostu nie była.
I wierzyła w to ze wszystkich sił, bo inaczej nie byłaby sobą, nie byłaby Kariną. Inaczej byłaby tylko porozsypaną, zagubioną dziewczynką.
Nie chciała tego.
- Nic nie powiesz?
Szymańska zagryzła wargę. Poczuła się raźniej, gdy Michi położył dłoń na jej nodze. Jego miłość stanowiła dla niej źródła nieopisanej, niewyczerpanej energii. Mając go przy sobie, mogła wszystko.
- Nie przyjechałam się tłumaczyć. Przyjechałam naprawić błędy.
- Ciekawe, jak chcesz to zrobić. - Tadeusz prychnął lekceważąco, ale to nie wyprowadziło Kariny z równowagi. Miała cel, do którego zmierzała.
- Chyba już pójdziemy. - Kari obdarzyła ojca lodowatym spojrzeniem, po czym wstała z krzesła. Michael poszedł w jej ślady.
- Nie zatrzymacie się u nas? Karinko, twój pokój zawsze będzie twoim pokojem. - Pani Szymańska niepewnie złapała córkę za rękę, gdy ruda sięgała po swój płaszcz.
Dziewczyna uśmiechnęła się zdawkowo.
- Wynajęliśmy pokój w hotelu. Tutaj... Tutaj chyba nie jesteśmy do końca mile widziani.
Ojciec w odpowiedzi burknął coś pod nosem, ale Karina go zignorowała. Jej tata odkąd pamiętała był trudnym człowiekiem i mimo, że przeważnie miała z nim dobre relacje, nie potrafiła do niego trafić.
Teraz też nie miało to się zmienić.
*****
- On mnie nienawidzi.
Michaelem z ciężarem w sercu obserwował jak Karina miota się po pokoju, nerwowo machając rękami. Była taka krucha, zagubiona, przerażona, ale jednocześnie było w niej tyle siły i determinacji. Życie wiele razy ją złamało, ale za każdym udawało jej się odrodzić niczym Feniks z popiołów. Była wspaniała, ale przede wszystkim była jego.
- Zaskoczyłaś go dzisiaj, nie spodziewał się ciebie. Daj mu trochę czasu. - Powiedział łagodnym tonem, łapiąc ukochaną za dłoń i mocno przygarniając do siebie. - Byłaś dzisiaj bardzo dzielna. - Wyszeptał, po czym pocałował ją w czubek głowy.
Dziewczyna westchnęła głośno, powoli się rozluźniając. Michi czuł, jak z jej mięśni wyparowuje całe napięcie, a jak ona sama staje się spokojniejsza i mniej wzburzona.
Hayböcka irytowała własna bezradność wobec całego ciężaru Kariny. Nie mógł nic zrobić, aby było jej lżej, jedyne na co było go stać to proste bycie przy niej, wspieranie jej i zapewnianie o miłości. Bo, mimo wielu jej błędów, on nadal ją kochał miłością, która zdarza się tylko raz w życiu. Nie chciał zmarnować szansy na własny happy end przez urażona ego. Zresztą nie potrafił wyobrazić sobie życia bez swojego ukochanego rudzielca.
Godzinę później, z czułością przyglądał się, jak Karina zasypia w jego ramionach. Jasna poświata księżyca wpadająca przez okno oświetlała jej delikatną twarz, podkreślając drobne piegi na czubku nosa oraz niewielką bliznę na podbródku. Jej płytki, urywany oddech cicho rozchodził się po pokoju, mieszając się czasami z niewyraźnym jękiem. Karina spała nerwowo, niespokojnie. Jej ciało drżało, głowa przekręcała się z jednej strony na drugą. Bała się jutra, własnej reakcji na widok córki. Michael bał się razem z nią. Jutro wszystko zmieni, wywróci całe ich dotychczasowe życie do góry nogami. Jutro sprawi, że już nic nie będzie takie same.
- Ciii... - Szeptał, gładząc dłonią rękę Szymańskiej. - Cii, kochanie.
Jutro mogli być pewni tylko jednego: własnej miłość.
*****
Wzruszenie ścisnęło ją za gardło.
To ona.
Jej córka.
Jej malutka, piękna córeczka o cudownych zielonych oczach i rzęsach sięgających nieba. Z drobnymi rudymi loczkami i lekko zadartym noskiem. O uśmiechu anioła, o duszy psotnika.
Jej Oliwka.
Jej cudowna córeczka.
Szymańska zapłakała.
Jak mogła zostawić bezbronną Oliwkę samą? Jak mogła być aż tak samolubna? Dlaczego pozwoliła jej dorastać bez matki? Dlaczego zabrała jej matczyną miłość?
Dlaczego jest takim złym człowiekiem?
Co to za matka, która opuszcza własne dziecko? Która wręcz czuje do niego wstręt?
Nie, nie powinna tutaj być. Nie powinna stać i błagać o przebaczenie. Nikt nie wybaczy jej takiego czynu, nikt nigdy nie zapomni, jaką egoistyczną i nieczułą osobą kiedyś była.
Ale tu nie chodziło o innych. Niech mówią, co chcą.
Liczy się tylko Oliwka.
*****
- Spokojnie, kochanie. - Hayböck sięgnął po dłoń dziewczyny, mocno ją ściskając.
Karina trzęsła się niczym młoda osika na silnym wietrze. Ze wzruszeniem patrzyła z samochodu, jak kilkuletnia dziewczynka bawi się na podwórku. Michael wiedział, że to Oliwka, widział to w spojrzeniu rudej, widział to w ślicznej buźce małej. Były takie podobne, niczym dwie krople wody.
- Co ja zrobiłam... - Kari załkała cicho.
Skoczek przytulił do siebie Szymańską, delikatnie gładząc dłonią jej plecy. Ostatnie dni były dla Kariny trudne, owszem, ale najtrudniejsze wciąż było przed nią. Michi nie wiedział, jakimi słowami może ją wesprzeć, dlatego milczał, pozwalając, by jego obecność i miłość mówiły za niego.
Karina to doceniała.
- Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła... Chyba zupełnie bym się rozsypała. - Powiedziała, ocierając dłonią łzy. - Kocham cię, tak bardzo cię kocham.
- Wiem. - Blondyn musnął ustami wargi dziewczyny. Karina uśmiechnęła się promiennie, na sekundę jej twarz pojaśniała. Zdawałoby się, ze wstąpiły w nią nowe siły, że z powrotem jest w stanie walczyć z przeszłością.
Tak było.
Jej siłą był Michaelem. On sprawiał, że była lepszym człowieka, że chciała walczyć o niego i Oliwkę, że przestała być egoistką.
Michael ją ratował. Zawsze, w każdej sekundzie życia.
Bez niego byłaby nikim.
On był dla niej wszystkim. Wciąż ją zaskakiwał. Jednocześnie uspokajał. Gdy wracała do domu i wtulała się w jego ramiona czuła się jak statek dobijający do portu po sztormowym rejsie. Było to najpiękniejsze uczucie na świecie.
Wciąż chciała to czuć, wciąż chciała go kochać. Bezustannie. Mocno. Do samego końca. Póki ich śmierć nie rozłączy, a nawet i dłużej.
Michael zmienił jej życie.
Dlatego dziękowała Bogu, że on został przy niej, choć ukryła przed nim tak ważny fakt z życia. Dziękowała, że zawsze zostaje, bez względu na rodzaj i wielkość przedmiotu ich sporu.
To jest prawdziwa miłość.
Wiedzieli o tym oboje.
- Dziękuję.
- Zrobię wszystko dla ciebie, przecież wiesz.
- Jesteś cholernym ideałem. Mam szczęście. - Kari parsknęła śmiechem, na chwilę zapominając o wszystkim, co ciążyło nad jej głową. Potrzebowała tego, kilku minut pełnych miłości, pewności, że nie jest w tym sama. Co by się nie działo, miała Michaela i tego się trzymała.
- Idziemy?
- Tak. - Odpowiedziała hardo. Była gotowa, wreszcie była gotowa.
Wyszła z samochodu i chwyciła Hayböcka za dłoń.
Wszystko się jakoś ułoży, wystarczy, że będzie silna.
Że będzie miała swojego idealnego faceta.
*****
- Co tutaj robisz?
Starszy pan z siwymi pasemkami w ciemnych włosach wyłonił się z cienia i przeszył Karinę spojrzeniem, od którego krew mroziła się w żyłach.
Dziewczyna przełknęła głośno ślinę.
Ojciec Daniela, odkąd dowiedział się, że zaszła w ciąże, odnosić się do niej z dystansem i chłodem. Przestał być miłym tatą przyjaciela, bardziej przypominał rozzłoszczone zwierzę pełne podejrzeń. Może intuicyjnie czuł, że Karina przyniesie im jeszcze więcej strapień, że popsuje życia ich syna?
Co z nią było nie tak, że ci ojcowie tak się na nią uwzięli?
- Przyjechałam... przyjechałam do Oliwki. - Przez chwilę Szymańska się zawahała, ale w końcu udało jej się opanować i po tym jak posłała panu Witkowskiego wyniosłe spojrzenie, spojrzała na córeczkę, która z ciekawością wyglądała zza dziadka. Wzrok Kariny od razu złagodniał, a niepojęta troska i ciepło napełniły jej oczy.
Poczuła się gotowa na bycie mamą.
Na zajęcie się tą uroczą kruszynką, istotką najpiękniejszą na świecie.
Kochała ją. Już ją kochała. Może nawet od zawsze, ale dopiero teraz to zrozumiała? Może potrzebowała czasu albo Michaela? Może po prostu takie było jej cholerne przeznaczenie, może o tym wszystkim już dawno zadecydował los, a ona, popełniając po kolei wszystkie błędy, wypełniała napisany przez kogoś plan?
Nieważne, teraz to nie miało znaczenia. Ważne, że wreszcie znalazła się w tym miejscu, że dorosła i zrozumiała własne błędy.
Że jest.
Po jej policzku spłynęła łza. Była szczęśliwa, trzymając za dłoń Hayböcka i patrząc się na córkę.
Chwilo, trwaj wiecznie.
- Nie możesz.. nie masz prawa zjawiać się po tych wszystkich latach. Nie jesteś już jej matką. - Witkowski ostro przywołał do rzeczywistości dziewczynę. Jego usta wyrzucały słowa, niczym sztylety, boleśnie raniąc Karinę. Szymańska wiedziała, że zasłużyła na to, dlatego dzielnie to wytrzymywała. Zdecydowanym ściśnięciem ręki dała znać Michaleowi, żeby się uspokoił, żeby nie interweniował. Kochała go, ale to była sprawa między nią, a Witkowskim.
- ... Żadna dobra matka by się tak nie zachowała, nie zostawiłaby własnego dziecka samego. Jak śmiesz w ogóle tutaj przychodzić? Jak po tym wszystkim, co zrobiłaś Oliwii i Danielowi masz czelność tutaj być? - Mówił dalej mężczyzna, a jego głos powoli zaczęła przeradzać się w krzyk. - Wynoś się stąd i nie wracaj!
- Tato, przestań.
Karina odwróciła głowę i ujrzała stojącego w drzwiach domu Daniela. Chłopak przeszywał ojca ostrym spojrzeniem, a jego twarz była napięta.
- Nie powinieneś mówić takich rzeczy przy Oliwii. A Karina jest jej matką, ma do niej prawo. I sam powiedziałem jej, by przyjechała.
- Daniel, co ty...
- To nie twoja sprawa, tato.
- Daniel...
- Oliwka, chodź tutaj. - Daniel złapał rączkę dziewczynki, po czym wreszcie spojrzał i na nas. Jego wzrok był nieprzenikniony. - Wejdźcie.
*****
ojej, dawno mnie nie było. i mam masę zaległości u was. kajam się, jak tylko mogę.
ale tak, mało czasu, dużo nauki, mało weny, wypalenie. ogólnie, intensywnie.
intensywnie też u moich pysiów, Rysiu wrócił do skakania i to w jakim stylu!, Stefcio pokazuje klasę w PK (on ma potencjał, mówię wam), Michaś w PK też pokazuje się od dobrej strony (hellooo Herr Poitner zauważ to wreszcie z łaski swojej, bo brak Michasia w kadrze mści się na Austria Team), jego zwycięstwo, chlip, on wręcz domaga się bycia w kadrze narodowej!
jakoś to leci :)

(za błędy przepraszam)

{04.} and i wanna kiss you, make you feel alright

Schlierenzauer objął w pasie swoją żonę, dumnie szczerząc zęby.

- Patrzcie na moją pociechę i podziwiajcie robotę mistrza.

W zamian otrzymał kilka ironicznych spojrzeń.

Karina mocniej uścisnęła dłoń Michaela, przyglądając się potomkowi Gregora. Erik, bo tak nazywał się chłopczyk, spał spokojnie, a długie, jasne rzęsy kładły cienie na jego pulchniutkich policzkach. Był ślicznym noworodkiem, silnym, zdrowym, z rodzicami, którzy świata poza nim nie widzieli. Gregor wręcz oszalał na punkcie maluszka, już od pierwszych dni synek stał się jego oczkiem w głowie.

Gdy Karina patrzyła na Erika, czuła na sercu lodowaty ucisk.

Błędy przeszłości, które codziennie mieszały w jej głowie, ostatnimi czasy stały się nie do zniesienia. W każdym mijanym dziecku widziała swoją Oliwkę, a wyrzuty sumienia nie dawały jej spać. Może wreszcie dorosła i zrozumiała, jaką krzywdę wyrządziła córeczce, może zaczął odzywać się w niej instynkt macierzyński - nie wiedziała, co nią dokładnie  kierowało, ale wiedziała, że wizyta w Polsce jest nieunikniona. Z wielu powodów.

Tylko bała się, że nie starczy jej sił.

- Mam nadzieję, że urody nie odziedziczy po tatusiu, bo z takim krzywym ryjem nie miałby w szkole życie. - Przekomarzał się z Gregorem Manuel, ale Karina nie mogła skupić się na ich wzajemnych docinkach. Jej myśl nieprzerwanie krążyły wokół jednego tematu.

Oliwka. Oliwka. Oliwka.

- Jak dobrze, że Hayböck będzie ojcem chrzestnym, a nie ty, bo ty sprowadziłbyś go tylko na złą i ciemną drogę. Urwałeś się z więzienia z tymi tatuażami?

- Hahahaha - Mruknął ironicznie Fetti. - Masz coo...

- Hayböck ojcem chrzestnym? Interesujące. - Ożywił się Michael i nawet Karina wróciła myślami do tego pokoju, gdzie mały Eric zyskiwał najlepszego ojca chrzestnego, jaki tylko mógł chodzić po tej planecie.

Michi byłby dobrym tatusiem, aułć.

- Yyyy, no tak.

- Gregor! - Wtrąciła ostro Sandra.

- Mieliśmy cię o to poprosić bardziej oficjalnie, ale skoro mi się już wymsknęło... Chcesz zostać ojcem chrzestnym Erica? Bo Fettner ewidentnie się do tego nie nadaje, bałbym się mu powierzyć świnki morskiej, a co dopiero swego pierworodnego!

- Gregor!

- No co?

Sandra westchnęła.

- Więc jak? - Zwróciła się do Michaela z uśmiechem. - Zgadzasz się?

Wielki uśmiech rozjaśnił twarz Hayböcka. Karina już dawno nie widziała blondyna tak uradowanego.

- Jasne!

Szymańska po raz kolejny mocniej uścisnęła dłoń Michaela. Cieszyła się jego szczęściem i wiedziała, że po tym wszystkim, przez co ostatnio przeszli, chłopak zasługuje na coś pozytywnego.

Michi odwrócił się do niej i obdarzył ją promiennym uśmiechem. W jego oczach nie widziała już wyrzutu i bolącego "dlaczego?". Skoczek emanował ciepłem i radością, jego chłód zniknął.

Pod Kariną ugięły się nogi.

Życie znowu wracało na normalne tory.

*****

Było już późno, kiedy wracali od Schlierenzauera, mimo to nie śpieszyli się. Szli powoli, trzymając się za ręce, rozkoszując się pulsującym w koniuszkach palców ciepłem. Karina uśmiechnęła się. Wreszcie po tych trudnych dniach między nią a Michaelem znowu było dobrze. Nieważne, że być może było to chwilowe, nieważne, że jutro obudzą się z tym samym ciężarem na sercu, co wczoraj. Ważna jest tylko ta chwila, chwila, w której czuła, że są dla siebie stworzeni, że razem tworzą coś pięknego. Pięknego nie znaczy idealnego. Szymańska nawet zaryzykowałaby stwierdzeniem, że to w rzeczach nieidealnych tkwi prawdziwe piękno.

- To był dobry dzień. - Michi pierwszy przerwał nie niezręczną ciszę.

Ruda spojrzała na niego z lekkim uśmiechem. Wyglądał pięknie w delikatnej poświacie księżyca, z oczami błyszczącymi najszczerszą radością. Jej Michael, jej cudowny Michael. Miała szczęście, że wśród tych wszystkich ludzi odnalazła go, bo bez niego nic nie miałoby sensu.

- Tak. - Przyznała krótko, mocniej ściskając jego dłoń. - Będziesz najlepszym ojcem chrzestnym na świecie, wiesz?

- Mam nadzieję.

- Czy między nami znowu będzie źle, jeśli powiem, że chciałabym mieć z tobą dziecko? Znaczy, nie teraz, jeszcze nie teraz. Ale w przyszłości. Niekoniecznie odległej.

- Kari... - Michi przystanął i odwrócił dziewczynę tak, że stali naprzeciwko siebie, stykając się czołami. - To niczego nie zepsuje, wręcz przeciwnie. - wyszeptał ze swoistym wzruszeniem w głosie, po czym pocałował Polką wolno, z czułością, tak, że dreszcze wtrząsneły jej ciałem.

Pod Karina ugięły się nogi. Dawno nie czuła się tak lekko i beztrosko, trochę tak, jakby wróciło do niej całe jej początkowe zakochanie i zafascynowanie Michaelem. Potrzebowali tego oboje.

- Kocham cię. - Wyznała. - I nie chcę cię stracić.

- Cii... Nigdzie się nie wybieram. - Chłopak starł palcem łzę, która wolno spływała po policzku Kariny. Ruda mocno przylgnęła do Michaela, lecząc swój strach jego ciepłem, odgłosem jego serca. Póki mieli siebie, nie musiała się niczego bać.

- Jadę do Polski. - Oznajmiła, będąc w stu procentach pewna swojej decyzji.

Michael pogładził ją po plecach. Miała jego aprobatę i wsparcie, a więc była gotowa na spotkanie z córką i całą swoją rodziną.

*****

Dom z czerwonymi drzwiami.

Biały, dwupiętrowy dom z kolorowymi firankami, z pelargoniami na balkonie i z małym zadbanym ogródkiem.

Zwykły, niczym niewyróżniający się dom, otoczony wręcz rodzinną, sielską atmosferą.

A za czerwonymi drzwiami koszmar. Ogień piekielny i powódź. Gniew ojca i wzruszenie matki. Córka marnotrawna wróciła.

Wróciłaś? Wróciłam, Żałujesz? Żałuję.

Potok gorzkich słów, ostry smak wyrzutów, krzyk przekraczający dopuszczalność ilość decybeli.

Piekło na ziemi.

- Kari? Kari, skarbie, cii, to był tylko zły sen. Jestem przy tobie, spokojnie.

- Michi?

- Już dobrze, kochanie.

Delikatny pocałunek w czubek głowy, mocny uścisk. Jego obecność. O jak dobrze, że jesteś.

- Kocham cię, Michi.

Uśmiechnął się i palcem otarł jej łzy. Spojrzała w jego brązowe oczy i wiedziała, że już może zasnąć wtulona w jego ciepłe ciało, tym razem snem stabilnym i spokojnym.

****

- Nie musisz tam iść. - Michael zaparkował samochód na poboczu, tuż na przeciwko rodzinnego domu Szymańskiej, po czym złapał ukochaną za dłoń.

Polka wzięła głęboki wdech. W jej sercu aż roiło się od nadmiaru emocji. Nie wiedziała, co jest większe: jej tęsknota do matczynych ramion czy strach paraliżujący każdą komórkę jej roztrzęsionego ciała. Nie umiała przewidzieć reakcji rodziców na jej niezapowiedziane odwiedziny. Czy nadal uważają ją za swoją córkę? Czy ją nienawidzą?

- Już w porządku, daj mi tylko chwilę.

Kari zapatrzyła się na dom, w którym się wychowała. Mijały lata, a on wciąż wyglądał tak samo. Za duży dla ich trójki, zdobiony białym tynkiem i przykryty ciemnoczerwoną blachodachówką.

Karina zza czerwonych drzwi, zwykł mawiać do niej Sebastian.

Dziewczyna potrząsnęła głową, by odgonić od siebie napływające wspomnienia. Nie mogła pozwolić sobie na bycie słabą, nie teraz.

- Chodźmy. - powiedziała twardo, łapiąc za klamkę. Teraz albo nigdy.

Dziękowała Bogu, że jest przy niej Michael. Gdy trzymała go za dłoń, czuła się silniejsza i bezpieczniejsza; wiedziała, że cokolwiek wydarzy się za czerwonymi drzwiami, nie wpłynie to na ich związek. To ją pocieszało.

Hayböck zapukał do drzwi. Czas wlókł się niemiłosiernie, zdenerwowanie Kariny rosło z sekundy na sekundę. Zdawała sobie sprawę z tego, że niemalże miażdży dłoń Michaelowi, ale on sprawiał wrażenie, jakby mu to nie przeszkadzało. Jedynie od czasu do czasu szeptał w jej włosy, że będzie dobrze.

Chciała mu wierzyć. Naprawdę. Ale tak bardzo się bała...

Cichy tupot stóp i szczęk przekręcanego zamka. Karina zamarła, gdy blond czupryna jej matki wyłoniła się zza czerwonych drzwi. Chęć przytulenia rodzicielki walczyła w niej z chęcią ucieczki.

O, jak ona za nią tęskniła.

Szok jaki odmalował się na twarzy pani Szymańskiej, speszył Karinę. Dziewczyna niepewnie się uśmiechnęła, czując jak w jej gardle rozrasta się Sahara. Nie wiedziała, co robić, czekała, aż mama przejmie inicjatywę. Jej matka sprawiała podobne wrażenie.

- Karinka? - w oczach Heleny zalśniły łzy. Kobieta przytuliła się do córki, pozwalając, by słone krople spływały po jej policzkach i ginęły w rudych włosach jej dziecka.

Karina z osobliwym dystansem wtuliła się w drobne ciało matki. Od razu zauważyła, że przez te wszystkie lata jej matka zmizerniała i postarzała się. Wiedziała, że to częściowo (a może nawet i głównie) jej wina.

- Przepraszam mamuś. - wyszeptała do jej ucha.

Jej matka więcej nie potrzebowała.

*****

miało być więcej w tej części, ale nie wyszło. póki co, to opowiadanie zamarło ;___;

jeśli Michi za 2 tygodnie wygra to może wena wróci ;)

tak, ZA DWA TYGODNIE SKOKI, kto się cieszy, łapka w górę. Mogłyby być dzisiaj, bo ja i mój powiększony węzeł zamulamy. dlatego olewamy sobie matematusie i niemiecki i oglądamy od początki Teen Wolf. Scott McCall mrr <3

{03.} and if somebody hurts you, i wanna fight

Nie mogła uwierzyć, że po tych wszystkich latach i próbach zapomnienia, teraz Daniel siedział naprzeciwko niej w jednej z innsbruckich kawiarni. Wyglądał tak samo jak w liceum, ale jakże inaczej. Jego włosy koloru  pszenicy i uroczy dołeczek w prawym policzku były takie jakie pamiętała je Karina, za to rysy jego twarzy zmężniały, Daniel był też bardziej umięśniony i poruszał się w sposób, mówiący o tym, że już wiele w życiu przeszedł. Beztroski nastolatek już dawno znikł pod stertą pieluch i dziecięcych śpioszków, w jego miejscu wyrósł dojrzały i poważny mężczyzna martwiący się przede wszystkim o swoje dziecko.
Karina wiedziała, że w lepszych rękach nie mogła zostawić córki.
Męcząca cisza, jaka zaległa po niezręcznym powitaniu i zamówieniu kawy, towarzyszyła im przez dobre dziesięć minut. Szymańska nie wiedziała, gdzie podziać wzrok - bursztynowe, pełne wyrzutu oczy Daniela peszyły ją - dlatego wbiła spojrzenie w delikatną, porcelanową filiżankę, do połowy zapełnioną stygnącą kawą.
Nie miała ochoty tutaj być, ale obiecała Michaelowi, że porozmawia z Danielem.
- Nie spytasz nawet, co u Oliwii?
Dziewczyna podniosła wzrok na blondyna. Chłopak niewidzącym spojrzeniem błądził po jeszcze pustej o tej porze, klimatycznie urządzonej kawiarni.
- Wiem, że ma się dobrze. - Odpowiedziała niepewnie. Nie mogła pozbyć się wrażenia, że bycie tutaj z nim jest dla niej jak pierwsza jazdach na łyżwach. - Jesteś dobrym tatą.
- Ale Oliwka potrzebuje też mamy.
Zagryzła wargę, powalona mentalnym ciosem Daniela. Wyrzuty sumienia nasilone od kilku dni, stawały się jeszcze większe tak, że jej serce powoli zaczynało być za małe, by je w całości pomieścić.
Owszem, żałowała, że porzuciła córeczkę, nigdy nie pogodziła się z tą myślą. I tak bardzo nienawidziła siebie za swój strach, tchórzostwo, egoizm. Ale miała tylko dziewiętnaście lat, cała ta sytuacja najzwyczajniej na świecie ją przerosła. Teraz postąpiłaby całkiem inaczej.
- Nie umiałam być dla niej mamą, zrozum to. - Przymknęła oczy, walcząc z narastającym bólem. Ta rozmowa była dla nie trudna, cały ten powrót do przeszłości był cholernie niewyobrażalnie trudny. Gdyby nie Michael, nie poradziłaby sobie z tym wszystkim. Dziękowała Bogu, że Hayböck był przy niej, chociaż na to nie zasłużyła.
Znowu cisza przejęła prym. Karina nerwowo zaczęła obdzierać z paznokci czerwony lakier, a Daniel zamówił drugą kawą. Oboje nie wiedzieli, jaki jest sens ich spotkania, bo może byłoby lepiej, gdyby nic nie zmieniali, gdyby życie jakim żyli wciąż było takie samo jak przedtem, może tak byłoby najlepiej i najbezpieczniej?
Ale Oliwka na pewno kiedyś, jak nie już, będzie chciała poznać prawdę o swojej mamie, Daniel będzie musiał jej wtedy coś powiedzieć. Karina zdawała sobie sprawę z tego, że Witkowski po prostu szuka u niej odpowiedzi.
Jej córka nie mogłaby trafić na lepszego ojca.
Czy mogę nazywać ją swoją córką?
- Jak mnie znalazłeś? - Szymańska spojrzała na obojętną twarz Daniela. Jeśli chłopak kiedykolwiek ją kochał, już dawno wyrzucił z siebie to uczucie.
Blondyn uśmiechnął się gorzko.
- Jak widzisz nie było to łatwe, ale w końcu po trzech latach to mi się udało. Gdzieś w końcu natchnąłem się na artykuł o tobie i tej firmie, w której pracujesz. Potem poszło z górki.
- A nachodzenie w domu bez żadnej wcześniejszego telefonu miało być elementem zaskoczenia?
- Cokolwiek bym nie zrobił, to i tak byłabyś zaskoczona. Pewnie myślałaś, że już na dobre pożegnałaś się z polską cząstką siebie, co?
Nie odpowiedziała.
- Zresztą było miło poznać twojego kochasia, chociaż Michael, tak?, nie wyglądał jakby nasze spotkanie było dla niego przyjemne. Myślisz, że mnie nie polubił? - ciągnął dalej lekko ironicznym i cierpkim tonem.
Karina zacisnęła pięści tak, że paznokcie wbiły się we wnętrze jej dłoni.
- Przestań. - Poprosiła cicho.
- Po prostu nie rozumiem, jak mogłaś sobie z kimś ułożyć życie, nie mówiąc mu całej prawdy o sobie. Czy Oliwia już nic dla ciebie nie znaczy?
Coś w niej zaczynało pękać, jakiś ochronny mur, otaczający jej uczucia. Czuła, że za chwilę poleją się łzy.
- Żałuję, okay? To chciałeś usłyszeć? - Podniosła głos, nie zważając na zainteresowanie ludzi przy sąsiednim stoliku. - Nie dość, że byłam wyrodną matką to jeszcze stchórzyłam i uciekłam. Opuściłam swoje dziecko, dziecko, które na jakiś pokrętny sposób kochałam. - Głos zaczął jej drżeć. - Nigdy się z tym nie pogodziłam, nigdy tego nie zapomniałam. Codziennie wyobrażałam sobie jej pierwsze kroki, wszystkie ważne w jej życiu chwile, z którymi nie mogła się ze mną podzielić. Nienawidzę siebie za to, że sama to sobie zabrałam, że zniszczyłam to wszystko. Zadowolony? Teraz możesz dać mi święty spokój.
Przestała nad sobą panować. Cała roztrzęsiona, zalewała się łzami, ocierając oczy cienkimi serwatkami.
Daniel pokręcił głową z niezrozumieniem.
- Mogłaś wrócić. W każdej chwili. Przyjęlibyśmy cię.
- Nie mogłam. - Odparła cicho, niemalże niedosłyszalnie.
- Zawsze kierowałaś się pieprzoną dumą. - Powiedział kwaśno, po czym, pochyliwszy się w jej stronę, ściszył głos. - Kochałem ciebie wtedy. Nawet nie wiesz, jak bardzo mnie zraniłaś swoją ucieczką.
Spuściła wzrok.
- Nie wiedziałam, nigdy mi tego nie powiedziałeś.
Daniel prychnął, wracając do swojego gorzkiego i ostrego tonu.
- Czy to by cokolwiek zmieniło? Miałaś tego swojego Sebastiana, kochałaś go, chociaż tak bardzo cię skrzywdził.
- Przepraszam pewnie nic nie zmieni.
- Po prostu przyjedź do swojej córki, ciągle pyta o swoją mamusię. - Ostatnie słowo wymówił z nieukrywaną drwiną.
Zraniła go tak głęboko, że wręcz nie umiała sobie wyobrazić jego bólu.
- Nie wiem, czy jestem na tyle silna...
- Po prostu przyjedź... - Tymi słowami ją pożegnał.
Oczami z wciąż pełnymi łez, patrzyła jak odchodzi.
*****

- Hayböck, ogarnij się wreszcie, inaczej serio kupimy Schlierenzaurowi Juniorowi smycz.
- Od razu dokupcie mu psią karmę, najlepiej Pedigree i jakąś ładną kuwetę. - Michael rzucił lekceważące spojrzenie Fettnerowi, po czym wrócił do jakże interesującego zajęcia, jakim było gapienie się w telefon.
Niech ona już zadzwoni.
- Kuweta bardziej podchodzi pod koty, niż pod psie żarcie. - Wtrącił mądrze Kraft.
Michael udał, że tego nie usłyszał.
Jak na dorosłych facetów czasami bywali tacy dziecinni.
- Po co im smycz? - zapytał po chwili, wciąż nie odlepiając oczu od dotykowego ekranu.
- Żeby im nie uciekał. - Wyjaśnił spokojnie Manuel. - Wiesz, małe dzieci mają to do siebie, że wszędzie wlezą. A Schlierenzauer Junior na smyczy będzie grzecznie siedział przy swoich rodzicach.
- On ma dopiero dwa dni. - Nie bez sarkazmu w głosie, przypomniał im Michael.
- Dlatego jesteś naszym mózgiem, wymyśl coś, przez co Gregor nie wyrzuci nas przez okno. Przeczcież wiesz, że nasze pomysły są zawsze...
- Złe?
- Chciałem powiedzieć niepraktyczne lub/i nikt ich nie rozumie.
- No dobrze - Blondyn westchnął cicho, odkładając telefon na szafkę. Na pewno nie zadzwoni tak szybko, znał Karinę i wiedział, że dziewczyna najpierw będzie chciała poukładać sobie wszystko w głowie, a dopiero potem zdobędzie się na dokładną relację. Zawsze musiała być dobrze przygotowana, nie lubiła, gdy niewygodne pytania ją zaskakiwały. -  Kupimy mu jakiś śpioszek ze śmiesznym napisem, do tego jakąś grzechotkę i będzie. Żadnych smyczy, ok?
Wyczuł, że coś było nie tak. Podniósł głowę, zauważając jak Kraft i Fettner wymieniają się dziwnymi spojrzeniami. Na pewno nie myśleli już o prezencie dla nowo narodzonego dziecka Schlierenzauera, właściwie domyślał się, o co im chodzi i nie był z tego zadowolony.
- Co jest? - Zmarszczył czoło, nerwowo drapiąc się po ręce.
Jeszcze jedna wymiana spojrzeń między Fettnerem a Kraftem, a potem kilka sekund ciszy. Michi prychnął pod nosem, oto nadeszła ta część, w której jego koledzy na pięć minut porzucają swoje dziecinne zachowanie, by szczerze i poważnie z nim porozmawiać. Wiedział o czym, wiedział dlaczego. Myślami powędrował do małego, czerwonego pudełeczka, które wczoraj wieczorem im pokazał, a które teraz spokojnie leżało, gdzieś pomiędzy jego ubraniami.
Chciał się oświadczyć Karinie, nosił się z tym pomysłem już od dawna. Ale pierścionek - prostą, srebrną obrączkę z delikatnym brylantowym oczkiem - kupił kilka dni temu, w dniu, w którym do ich mieszkania zapukał Daniel.
Sekret Kariny niczego nie zmienił, Michael nadal kochał swojego rudzielca, chcąc właśnie z nią się ożenić, założyć rodzinę i żyć długo i szczęśliwie. Oczywiście, cała ta sytuacja wszystko pokomplikowała, Hayböck był rozczarowany i zły, nie rozumiał, dlaczego Szymańska nie potrafiła mu na tyle zaufać, by wyjawić tą mało chwalebną część swojej przeszłości. Mimo to, postanowił być przy niej, nie dopuszczając by mur, który między nimi wyrósł, przybrał jeszcze większe rozmiary.
Ale zaręczyny... To musiało chwilowo poczekać.
- Miejmy to za sobą. - Mruknął, wygodniej rozkładając się na wąskim łóżku.
Obaj skoczkowie unikali jego spojrzenia.
- Przecież wiesz, że lubimy Kari i w ogóle... - Zaczął niepewnie Stefan.
- Ale...?
- Zastanów się, czy po tym wszystkim... no wiesz, czy możesz nadal jej ufać.
- Niczego nie rozumiecie... - Uśmiechnął się gorzko, po czym zamknął usta i pokręcił głową. To właśnie teraz Kari go potrzebowała, teraz musiał jej pokazać, że jest przy niej, chociaż że dziewczyna nie umiała mu całkowicie zaufać.
Bo miłość nie polega na poddawaniu się, gdy przychodzi kryzys, miłość polega na tym, by zostać przy sobie nawet, gdy jest trudno.
- Po prostu wiem, że to jest ta jedyna. I że ja jestem dla niej tym jedynym. - Powiedział cicho, po czym zerwał się na nogi, gdyż pomieszczenie napełniły dźwięki "Everlong" Foo Fighters. Dzwoniła Karina.
Chłopak szybko chwycił za telefon i wyszedł na korytarz.
A potem był przy niej, chociaż że dzieliło ich kilkadziesiąt kilometrów.
*****
uffff, źlealecii następną część mam niedokończoną ;___;
nie podoba mi się to :c

coraz bliżej skoki, coraz bliżej skoki... <3
czuję tą atmosferę, włącza mi się faza. końcówko listopada nadchodź!
no i ten tego, do następnego <3

{02.} on another love, another love

Michael nie wrócił na noc do domu.
Karina domyślała się, że przenocował u Krafta albo u Fettnera. Musiał ochłonąć, poukładać sobie w głowie nowe informacje. Rozumiała to.
Ale jednocześnie nie przestawała się o niego martwić.
I bać się. O, jak ona bardzo się bała. O niego, o siebie, o nich. Bała się, że to już koniec, że Michael nie przebaczy jej tych wszystkich kłamstw, ukrywania swojej przeszłości. Nie zniosłaby tego, Hayböck był dla niej wszystkim.
Nie mogła go stracić, po prostu nie mogła.
Rano zadzwoniła do pracy i wzięła dwa dni urlopu. Wykręciła się jakąś paskudną grypą żołądkową; jej głos brzmiał tak słabo, że szef od razu jej uwierzył i kazał jej nie pojawiać się w firmie, póki się nie wyleczy - nie chciał, by pozarażała resztę jego ekipy.
Potem zrobiła sobie śniadanie - tosty z żółtym serem, takie jak prawie, co rano przyrządzał dla niej Michi - ale nie mogła nic w siebie wmusić. Trochę próbowała sprzątać, trochę popracować, nawet zaczęła segregować swoje ubrania. Nic jednak nie przynosiło pożądanego rezultatu - nie ważne jak mocno skupiała się na danej czynności, myśli o Hayböcku, co chwilę do niej wracały i nie dawały jej spokoju.
Fakt, nigdy za wiele nie opowiadała mu o swojej przeszłości. Raz nabąknęła mu o całkiem niezłym dzieciństwie, ale to wszystko. Jej dawne życie było tematem tabu, Michael wiedział, że jeśli nie chce rozgniewać Kariny, nie powinien poruszać tematu Polski.
Ale kiedyś... Raz była bliska wyznania mu prawdy. Zdeterminowana i niesamowicie zdenerwowana czekała na jego powrót, a kiedy wreszcie wrócił z treningu... Był taki szczęśliwy, niemal skakał z radości. Jego forma wciąż rosła, robił olbrzymie postępy, a trener nawet nabąknął coś o stałym wzięciu go do podstawowej kadry w PŚ. Nie mogła wtedy zepsuć jego szczęścia, po prostu nie mogła. Zasłużył na tych kilka chwil euforii.
Teraz wiedział.
Już nie musiała przed nim niczego ukrywać.
Skrzypnęły drzwi. Karina drgnęła, słysząc odgłos kroków dobiegających z przedpokoju. Kilka sekund później Michael zatrzymał się w drzwiach kuchni i oparł się o framugę. Miał zmęczoną twarz i podkrążone oczy. Wyglądał fatalnie. Ale wrócił.
Ruda spuściła wzrok. Skoczek wpatrywał się w nią przez parę minut, po czym podszedł do blatu, z szafki wyciągnął literatkę, napełnił ją wodę mineralną i usiadł przy stole na przeciwko dziewczyny. Literatkę położył przed sobą, ale nawet nie wziął jej do ust.
- Porozmawiajmy. - Poprosił, na co Karina delikatnie skinęła głową.
Powie mu wszystko, zasługuje na prawdę.
Dziewczyna zagryzła wargę, rzucając mu krótkie, niepewne spojrzenie, po czym znowu spuściła wzrok, nerwowo bawiąc się palcami. Powoli zbierała się na odwagę.
- To było na osiemnastce mojej koleżanki - zaczęła cicho drżącym głosem. - Byłam zdruzgotana, bo wieczór wcześniej zerwał ze mną chłopak, Sebastian. Byłam w nim strasznie zakochana, właściwie miałam nadzieję, że to z nim spędzę resztę życia. Ale widocznie nasze plany się różniły. Sebastian zdradzał mnie z koleżanką z klasy, a potem zerwał ze mną jak gdyby nigdy nic szczególnego nas nie łączyło. To było straszne, czułam się jakby cały świat zawalił mi się na głowę. Mimo to, poszłam na tą imprezę i piłam. Za dużo, za zachłannie, ale wiesz, alkohol pomagał.
Uśmiechnęła się bez krzty radości i spojrzała na Michaela. Blondyn obserwował ją w skupieniu, uważnie słuchając każdego jej słowa, próbując zrozumieć zamiary, jakie nią kierowały wtedy i teraz.
Szymańska odchrząknęła i ponowiła opowieść.
- Gdy wychodziłam z toalety natknęłam się na swojego najlepsza przyjaciela, Daniela. Znałam go praktycznie od zawsze, był dla mnie jak brat. Ale wtedy oboje byliśmy pijani, dodatkowo Daniel miał taki dziwny wzrok, taki, jak czasami widywałam u Sebastiana. - Głos zaczął jej się załamywać. - Przespaliśmy się. Po prostu.
- On cię kochał.
Zaskoczona, podniosła wzrok i zmarszczyła czoło. Skoczek nerwowo obejmował palcami literatkę z wodą.
- Kochał cię. Daniel. - Powtórzył cicho. - Tak mi powiedział.
Nie wiedziała tego, Daniel nigdy nie wyznał jej miłości, nigdy nie dał jej żadnego sygnału, znaku. Zawsze był dla niej jak przyjaciel.
Ale teraz to nie było ważne.
- W każdym bądź razie - Głośno przełknęła ślinę. - Miałam osiemnaście lat i zaszłam w ciążę.
Dziewczyna wstała od stołu i podeszła do okna. W pogodniejsze dni można było z niego dostrzec zarys Bergisel. Niestety dzisiaj, jak na złość, było chłodno i pochmurno, trochę tak, jak w głowie Kariny. Ruda zapatrzyła się na uśpione deszczem miasto, przypominając sobie dzień, w którym poznała Michaela. Pogoda była taka jak dziś, może tylko z jakieś pięć stopni chłodniej. Szymańska miała okropny humor. Nie była miła dla Hayböcka, gdy chłopak oblał ją w kawiarni kawą. Właściwie nie była dla niego miła, póki nie pozwoliła sobie na miłość do niego. A broniła się przed tym uczuciem ładnych kilka miesięcy. Michi był wytrwały, cierpliwie czekał na to, aż ona wreszcie się otworzy i dzielnie znosił jej próby odepchnięcia go. Samą swoją obecnością, w ogóle nie znając przyczyny jej wyobcowania, pomógł jej wydostać się z tego gówna, jakim było jej ściśle połączone z przeszłością życie.
Była mu za to wdzięczna, gdyby nie on, jej życie wyglądałoby całkowicie inaczej.
Ruda uśmiechnęła się do swoich wspomnień. Innsbrucki sen był piękny. A przynajmniej póki nie pojawił się w nim Daniel.
- Jakoś udało mi się skończyć szkołę. Właściwie uczenie się tak przyziemnych przedmiotów jak matma, pomagało mi. Wolałam odrabiać zadania, niż opiekować się dzieckiem... Byłam potworem, wiem, ale nie umiałam patrzeć na dziecko i je kochać. Ona... Oliwia... była taka mała i krucha, nie chciałam zrobić jej krzywdy. Byłam przerażona za każdym razem, gdy musiałam wziąć ją w ramiona. Nie nadawałam się na matkę i wiedziałam, że lepiej będzie jej z Danielem, zwłaszcza, że on świata poza nią nie widział... I pewnego dnia... po prostu uciekłam do Austrii.
W tym momencie załamała się już kompletnie. Łzy ciurkiem spływały po jej bladych policzkach, rzeźbiąc sobie drogę w jej delikatnej skórze. Objęła ramiona rękami, wciąż nie odrywając wzroku od widoku zza okna. Innsbruck był jej miejscem na tym świecie, czuła to za każdym razem, gdy przecinała spokojne uliczki i mijała tych wszystkich życzliwych Tyrolczyków. Tu był jej dom.
Michael stanął za jej plecami. Jego gorący oddech muskał jej kark.
Karina nie umiała powstrzymać łez.
- Myślałam, że dobrze robię, znikając z życia Oliwii. Nie chciałaby takiej matki jak ja. Dlatego wyjechałam z Polski nic nikomu nie mówiąc i próbowałam zapomnieć, wyrzucić to wszystko z pamięci, zacząć nowe życie. Jednocześnie obiecałam sobie, że nigdy się już nie zakocham. Ale wtedy spotkałam ciebie i postanowienie diabli wzięli. - Dziewczyna uśmiechnęła się przez łzy. - Już wiesz, dlaczego na początku tak cię odpychałam.
Blondyn złapał Szymańską za ramiona, zmuszając ją tym samym do odwrócenia się. Potem chwycił jej dłonie i spojrzał głęboko w jej ciemnozielone, upstrzone złotymi plamkami oczy.
- Kari, przejdziemy przez to, obiecuję. - Wyszeptał w jej włosy, przytuliwszy ją.
Ruda przylgnęła do niego mocno, chowając się w jego ramionach przed bolesnymi wspomnieniami. Rytmiczny tupot Hayböckowego serca zawsze ją uspokajał, koił jej roztrzęsione wnętrze, jego bliskość działała na nią jak balsam na złamane serce. Kiedy Michael był blisko, zawsze na jakiś sposób była szczęśliwa.
Nawet teraz, wśród łez i zrzucanych kłamstw, wśród odwijanych niedopowiedzeń i tajemnic.
- Więc nie chcesz mnie porzucić? - Zapytała niepewnie.
- Nawet przez myśl mi to nie przeszło. Kocham cię.
- Ale nadal się gniewasz?
- Trochę. - przyznał z kwaśną nutą w głosie. - Nadal nie mogę zrozumieć, dlaczego na tyle mi nie zaufałaś, by powiedzieć całą prawdę.
Nie odpowiedziała, pozwoliła, by cisza zgubiła ich rozmowę.
Stali przytuleni jeszcze przez kilka minut, nie zamieniając ze sobą ani słowa, jakby bojąc się, że kolejne zdania czy gesty na nowo popsują to, co przed chwilą wybudowali. Nie chcieli wrócić do tego stanu, gdzie byli rozdzieleni przeszłością Kariny, gdzie mur tajemnic był za gruby, by pokonać go za pierwszym podejściem. Cieszyli się chwilą, w której znowu tworzyli idealną całość.
- Michi, co teraz z nami będzie? - Karina podniosła głowę, napotykając czuły wzrok chłopaka. Skoczek delikatnie pogładził kciukiem jej policzek.
- Ja pojutrze pojadę na zgrupowanie do Ramsau, a  ty spotkasz się z Danielem. Zostaje w Austrii do czwartku, więc masz czas, by się na to przygotować.
Karina uśmiechnęła się smutno, ponownie chowając się w uścisku Hayböcka.
- Naprawdę cię kocham.
*****

ojej, muszę pohasać do Niemiec, by ugotować mojemu biedaczynie trochę rosołku. rozpaczam nad stópkę Freitaga i smutno mi, że początek PŚ ma z głowy. Ale zdrówko ważniejsze. i IO. będzie dobrze, prawda? :)

a tak poza tym, moim sposobem na jesienną chandrę jest rozwiązywanie maturalnych zadań z matmy. bo, jak to mówią, nie ma miłości, jest matematyka<3

a rozdział zły, no wiem.

trzymajcie się ciepło, miśki! :*

{01.} but all my tears have been used up

Była pijana, mimo to, nie zaprotestowała, gdy ktoś - kto? - dolał do jej literatki następną, niemałą porcję wódki. Automatycznie nalała sobie Sprite'a, a blondynka siedząca po jej prawej stronie wrzuciła do jej szklanki kilka kostek lodu i plasterek cytryny. Piła dalej. Piła, chociaż głosy innych dochodziły do niej jakby za wodnej ściany. Piła, choć pokój zaczął wirować jej przed oczami. Piła, bo dzięki temu wspomnienia bladły i kurczyły się do mikroskopijnych rozmiarów.
Musiała do łazienki, teraz, natychmiast.
Ale nie czuła się na siłach.
Przez chwilę rozważała ściągnięcie butów i powędrowanie do łazienki na boso, ale szybko odrzuciła tą myśl od siebie. Nie da po sobie poznać, że jest aż tak pijana.
Jeszcze przez parę minut posiedziała przy stole, miarowo oddychając. Potem ostrożnie odsunęła stołek i jak najroztropniej ruszyła w kierunku swojego wybawienia. Kręciło jej się w głowie i z trudem mogła skupić się na stawianiu kroków, mimo to, udało jej się dojść do łazienki w jednym kawałku i to bez żadnych wiraży, czy kolizji.
Poczuła wielką ulgą, z powrotem mogła normalnie oddychać.
Gdy wychodziła z łazienki, wpadła na Daniela, swojego najlepsze przyjaciela, jeszcze z czasów piaskownicy. Uśmiechnęła się do niego szybko, ale on nie odpowiedział. Patrzył się tylko na nią tymi swoimi bursztynowymi oczami, niemalże przeszywał ją spojrzeniem na wylot. Też nie był trzeźwy, zauważyła to niemal od razu. Oczy błyszczały mu jak latarki, a soczyste rumieńce zdobiły jego zazwyczaj blade policzki. Jego wzrok nie dawał jej spokoju, było w nim coś drapieżnego, niebezpiecznego.
Przez chwilę widziała w nim Sebastiana.
- Co jest? - Zapytała cicho, przestraszona i zmieszana jednocześnie.
Daniel nie odpowiedział. Zamiast tego, przysunął się do niej tak blisko, że Karina musiała oprzeć się o drzwi, by nie stykać się swoim ciałem z ciałem Daniela. Klamka niewygodnie wbijała się w jej plecy.
Dziewczyna była coraz bardziej skonsternowana.
Wtedy Daniel wykonał nagły ruch, a jego usta mocno wbiły się w usta Kariny. Szymańska była zaskoczona, ale gdy pierwszy szok minął, oddała pocałunek, bo czyjaś bliskość była wszystkim, czego dzisiejszego wieczoru potrzebowała.
Nie obchodziło ją, że Daniel to jej przyjaciel, że traktuje go niemal jak brata.
Chciała jedynie czuć, że komuś może jeszcze na niej zależeć, że nie jest skończoną kretynką, na którą każdy się wypina.
Dlatego nie zaprotestowała, gdy chłopak pociągnął ją w stronę czyjejś sypialni.
*****
- Michi, widziałeś gdzieś moje szkice?
Karina powiodła wzrokiem po ich zabałaganionej sypialni, dostrzegając pudełko po pizzy, kawałek czegoś, co wyglądało jak te samoloty, którymi Michael ciągle się bawi, oraz tłuczek do ziemniaków. Jednakże szkiców jak nie było, tak nie ma. Zaglądnęła jeszcze pod łóżko, ale oprócz skarpetek nie do pary i kilku kłębków kurzu, nie znajdowało się tam nic, co chociażby z kształtu przypominałoby niebieską teczkę w pingwiny.
- Tego szukałaś? - Htayböck stanął obok niej, uśmiechając się uroczo. W ręce trzymał przedmiot Karinowych poszukiwań.
Ruda uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością. Wziąwszy teczkę z jego ręki, pocałowała go w policzek.
- Musimy tu wreszcie posprzątać. - Mruknęła.
Chłopak skrzywił się, kopiąc stopą w pompkę do roweru, leżącą obok komody.
Nie żeby w ogóle mieli rower, który mogliby tą pompką pompować.
Ale w tym mieszkaniu nic jej już nie dziwiło. Położenie najróżniejszych rzeczy było nie do odgadnięcia. Ani ona, ani Michael nie palili się do porządków, także ich gniazdko wyglądało jak po przejściu huraganu.
- Kiedyś trzeba.
- Uśmiechnij się. - Szymańska trącnęła blondyna łokciem, po czym, śmiejąc się głośno, przeszła do kuchni, gdzie już czekały na nią jej ulubione tosty z serem oraz biała kawa przyrządzona przez Hayböcka.
Może i chłopak gotować nie umiał, ale tosty robił obłędne.
- Więc co dzisiaj będziesz robić? - Zapytała, gdy jej kochany blondyn usiadł obok niej.
Skoczek wzruszył ramionami.
- Trening, a potem mam pomóc Kraftowi znaleźć prezent dla jego siostrzenicy. A ty, o której dzisiaj wrócisz?
- Pewnie wieczorem. Urwanie głowy teraz z tą reklamą, ale sama tego chciałam, czyż nie?
- Jestem z ciebie naprawdę dumny. - Michi złapał jej dłoń. - Kto by pomyślał, że asystentka od robienia kawy i podaj-przynieś może być główną koordynatorką takiego przedsięwzięcia.
- No ja wiem. - Dziewczyna była podekscytowany. Dopiero, co ukończyła jedną z innsbruckim uczelni, a już stała na czele grupy, która przygotowywała sporą kampanię na rzecz walki z AIDS. Przynajmniej jedna rzecz w jej życiu nie skończy się totalną porażką. Oby!
Jedno wiedziała na pewno: przyjazd tutaj był doskonałym pomysłem, w Polsce jej życie wyglądałoby całkiem inaczej. Zresztą w ojczystym kraju nie mogłaby być tak szczęśliwa, jak w Innsbrucku, przy Michaelu. Kiedy była z nim, czuła się, jakby wszystko, o czym kiedykolwiek marzyła było na wyciągnięcie ręki. Ponadto wspólne życie z nim, uskrzydlało ją, przepełniało szczęściem i wprowadzało spokój do jej pokręconego życiorysu.
Przy nim, po prostu, wszystko było łatwiejsze.
- Muszę lecieć. - Karina w pośpiechu dopiła kawę i wsadziwszy kubek do zlewu, pozbierała potrzebne materiały oraz znalazła swoją torebkę. Szybko narzuciła na siebie wełniany sweterek i zanim wyszła z domu, ucałowała Michaela w usta.
Zdecydowanie Hayböck był kimś, przy kim mogłaby się zestarzeć.
Gdyby to jeszcze było takie proste...
*****
Było już grubo po dwudziestej pierwszej, gdy Karina wysiadała na pobliskim przystanku. W autobusie sprawdziła komórkę: kilka nieodebranych połączeń od Michaela i masa smsów. Dziewczyna zmarszczyła nos - coś musiało być nie tak, inaczej Michi nie dobijałby się do niej tak, jak ci wredni domokrążcy, którzy niemalże co tydzień próbują wcisnąć im mniej lub bardziej potrzebne sprzęty AGD i RTV.
Miała złe przeczucie, a instynkt rzadko kiedy ją mylił.
Tupocząc obcasami, przemierzyła schody. Diabeł jeden podkusił ich, by kupili mieszkanie na przedostatnim piętrze. Ale Karina tak bardzo uwielbiała kolorowe kamienice zgodnie stojące w szeregu, więc po prostu musiała tutaj zamieszkać. Michael nie robił jej ku temu przeszkód, był za bardzo zachwycony perspektywą wspólnego mieszkania, by zaprzątać sobie głowę takimi przyziemnymi sprawami jak zadyszka po wędrówce po stromych schodkach. Zresztą był sportowcem, forma się go trzymała. Karina w duchu przysięgła sobie, że w końcu się zmotywuje i zacznie biegać razem z chłopakiem.
- Kochanie, wróciłam! - W przedpokoju ruda zrzuciła niewygodne buty i położyła torebkę na szafce, notując w pamięci sprawy, które musiała zawrzeć w mailu do stacji telewizyjnej, która skłonna była współpracować z jej firmą.
Nagle coś ją uderzyło. Cisza. Nienaturalna cisza niosąca się po całym mieszkaniu. To było niepodobne do Hayböcka, skoczek zawsze, gdy był sam słuchał na full radia, albo oglądał 'Dwóch i pół'. Nie znosił ciszy, wręcz jej nienawidził.
- Michi?
Zastała go przygarbionego na kanapie w salonie. Siedział taki jakiś bez życia, ze wzrokiem utkwionym w przeciwległej ścianie. Nawet na nią nie spojrzał, zupełnie jakby jej nie zauważył. Jedynie jego kurczowo zaciśnięte dłonie zdradzały zdenerwowanie, jak nie złość.
Zaczęła się bać. Widok takiego Michaela był dla niej jak nóż boleśnie rozkrawający jej serce. Jeszcze nigdy nie widziała go takiego rozczarowanego i zawiedzionego, nigdy nie miał tak nieszczęśliwej miny jak teraz.
Właściwie 'nieszczęśliwa' to zupełnie złe określenie. Bez życia, pusta, obojętna.
Co się działo?
Dziewczyna niepewnie usiadła obok Hayböcka.
- Skarbie, czy coś się stało? - Zapytała zdenerwowana.
Wtedy blondyn odwrócił twarz i ich spojrzenia się spotkały. Było to dla Kariny jak wymierzony policzek - oczy Michaela wręcz płonęły. Furia, złość, niedowierzanie, wyrzut, rozpacz - szereg emocji odbijało się w jego pięknych, brązowych tęczówkach i Karina była pewna, że on wie.
Ale skąd?
Dziewczyna wstrzymała oddech, dzielnie wytrzymując jego spojrzenie.
- Dlaczego mi nie powiedziałaś? - Wydusił tak żałosnym głosikiem, że rudą wstrząsnęła troska. Chciała go przytulić i głaskać jego blond włosy, póki nie wyparuje z niego gniew.
Ale wiedziała, że to, co teraz nastąpi, nie będzie takie łatwe.
Przygotowywała się na długą noc.
- Co? - Zapytała, by zyskać na czasie. Nie miała pojęcia, co mu powiedzieć, jak go przeprosić. Nienawidziła siebie za swoje tchórzostwo, za to, co mu zrobiła.
Ale kochała go, kochała go mocniej niż kogokolwiek na tym świecie.
Hayböck uśmiechnął się gorzko.
- Oszukiwałaś mnie przez te dwa lata. Jak mogłaś?
Wstał z kanapy i zaczął chodzić po salonie. Ciągle kręcił z niedowierzaniem głową i unikał wzroku Kariny jakby jej się brzydził.
Nie dziwiła się mu, sama do siebie czuła odrazę. Każdego dnia, w każdej minucie.
- Bałam się. - Wyjąkała, spuszczając wzrok na swoje dłonie.
Czuła się jakby stąpała po bardzo kruchej powierzchni. Jeden zły ruch, jeden cięższy krok i wszystko, co zdążyła wybudować z Michaelem przez te miesiące, zamieni się w kupkę gruzu, w nic nie znaczące samotne, połamane cegły. Zostanie tylko kurz i ruina, znak, że wcześniej coś było, ale zniknęło. Zniknęło bezpowrotnie.
- Kocham cię. - Próbowała walczyć z napływającymi łzami, ale była za bardzo wytrącona z równowagi, by móc wygrać z ogarniającymi ją odruchami.
Już tyle czasu minęło, odkąd ostatni raz płakała.
Cztery lata. To było cztery lata temu. W drżących palcach trzymała wtedy test ciążowy i czekała na wyrok. Dwie kreski. Dwie, czarne kreski, przesądzające o jej życiu. Jeszcze nigdy nie była tak przerażona jak tamtego dnia.
- Karina, nie rozumiesz, że nie o miłość teraz chodzi? Jak ja mam ci teraz zaufać? Jak, skoro pominęłaś tak ważną rzecz? Dlaczego?
Przełknęła łzy i podniosła na niego wzrok. Zatrzymał się i pilnie obserwował jej twarz. Miała ochotę uciec spojrzeniem, ale wiedziała, że nie może. Teraz będzie szczera. Teraz wszystko mu powie.
- To nie było takie łatwe. - Wyłkała, kuląc ramiona. Po chwili jednak wyprostowała się i cicho odchrząknęła, by nadać swojemu głosowi poważniejszy wydźwięk. - Na początku naszej znajomości było na taką rozmowę za wcześnie, a potem... potem się w tobie zakochałam i bałam się, że mnie przez to odepchniesz, że nie będziesz mnie chciał.
- Karina... - Michael, jakby zmiękł. Jego spojrzenie stało się nieco czulsze, ogień powoli się uspokajał. Klęknął obok niej i schował jej dłonie w swoich. - Nigdy nie mógłbym cię odepchnąć. Za bardzo cię kocham, wiesz o tym.
- Przepraszam. - Wyszeptała ze łzami w oczach. - Przepraszam.
Blondyn pokręcił głową i  wstał. Nerwowo zaczął wyłamywać sobie palce. Gniew wracał, Karina domyśliła się, że Michael znowu przypomniało sobie o meritum całej sprawy,  znowu uświadomił sobie, jakie ona mu wywinęła świństwo.
- Masz dziecko... - Stwierdził wypranym z uczuć głosem i powrócił do przechadzania się po pokoju. - W Polsce. I nie widziałaś go od trzech lat.
- Skąd ty to...?
Kolejny gorzki uśmiech Hayböcka, raniący jej serce. Ale przecież na to zasłużyła. Zasłużyła na gorsze rzeczy.
- Był tutaj ten... ojciec tego twojego dziecka.
Karina zamarła. Daniel był w Austrii, wiedział, gdzie mieszka (skąd?), w każdej chwili mogła wpaść na niego na mieście, zobaczyć wyrzut w jego oczach, zdradę.
Jej strach przybierał monstrualne rozmiary.
- Dużo nie mówił. Więc... Jak było z twoją ciążą?
Milczała, bo nie umiała ubrać tego wszystkiego w słowa. Za wszelką cenę starała się wyprzeć ten koszmarny okres życia z pamięci, ale on wrócił teraz z wielkim hukiem i echem odbił się na wszystkim, na czym jej teraz najbardziej zależało. Reperkusje będą ogromne, czuła to.
- Kari. - Ponaglił ją Michi.
Dziewczyna tylko pokręciła głową i zaczęła zdrapywać z paznokci miętowy lakier. Głos uwięzł jej w gardle, niemal dławiła się łzami. Nie była gotowa. Nie teraz, nie w tej chwili. Za dużo emocji, za dużo gniewu i zaskoczenia.
- Jak chcesz. - Mruknął i wyszedł z salonu. Po chwili do Kariny doszedł głośny trzask zamykanych drzwi.
Wszystko zaczęło się walić.
*****

Haböck po raz w drugi, zainspirowane Another Love Toma Odella, w znienawidzonej trzecioosobowej narracji, coś co miało być jednopartem, ale niespodziewanie się rozrosło, więc musiałam podzielić to na kilka części.

Generalnie coś, z czego byłam dumna, póki nie przeczytałam tego z dystansem. I już nie jestem dumna, wstyd to publikować no ale trudno. Może ktoś przeczyta :)

xoxo

rozdziały co dwa tygodnie tak by the way :)

EDIT: zasadnicza akcja dzieje się kilka lat w przód.